Brengt de dood meer verbinding dan het leven zelf?
Brengt de dood meer verbinding dan het leven zelf?
De plotselinge confrontatie met de eindigheid van het leven van een moeder is voor mijn vriendin momenteel de rauwe realiteit. Haar relatie met haar moeder was altijd wel liefdevol maar enigszins afstandelijk, gehuld in alledaagse routines en oppervlakkige conversaties. Nu de dood dichtbij is lijkt een onzichtbare sluier te verdwijnen. Wat overblijft zijn kostbare momenten waarin ze niet langer dansen om onuitgesproken woorden heen, maar deze
uitspreken met een ongekende oprechtheid. Mijn vriendin, geconfronteerd met het naderende afscheid ervaart haar moeder nu in haar puurste vorm. Maskers vallen weg, en
wat overblijft is een diepe, ongecensureerde uitwisseling van liefde, begrip en vergeving, met de ontdekking: mijn moeder is best een beetje leuk gek.
Wanneer ik mijn vriendin hierover spreek, raakt ze me met de opmerking: het lijkt wel of de dood meer verbinding brengt dan het leven zelf. Dit artikel is geboren uit deze ontroerende realiteit, een poging om te begrijpen waarom de confrontatie met de dood soms de meest waardevolle en diepgaande verbindingen kan ontgrendelen. Een eerbetoon aan degenen die ons leren dat het nooit te laat is om liefde en verbinding te omarmen zelfs te midden van het zwaarste afscheid.
Wat ik me afvraag: waarom wachten we op het einde om onszelf volledig te tonen, om onuitgesproken liefde te delen en om de diepte van onze zielen te openbaren?
De dood laat alles stilstaan
In deze kostbare momenten, waarin de dood dichterbij komt, lijkt de tijd te bevriezen.
Alledaagse routines maken plaats voor introspectie die ons dwingt te pauzeren en te overdenken. Zoals de tijd stilvalt, ontstaan nieuwe inzichten over de betekenis van verbinding en het belang van oprechtheid.
De dood zet veel in beweging
Er ontvouwt zich een paradox. Hoewel de dood alles lijkt te laten stilstaan, zet het tegelijkertijd een krachtige stroom van emoties en handelingen in beweging. Het brengt
families weer bijeen, opent deuren naar verontschuldigingen en creëert een ruimte voor
verandering die we soms alleen vinden wanneer de eindigheid van het leven ons raakt.
De dood laat alle liefde zien die verstopt was geraakt
Juist in die momenten van beweging ontdek je dat liefde, die misschien jarenlang verborgen lag onder de oppervlakte van het dagelijks leven, naar boven komt. De dood onthult de liefde die soms vergeten was of die we niet durfden te uiten en fungeert als katalysator voor
verbinding.
De dood brengt de puurheid terug
In deze onthullingen van liefde en bewegingen van verandering kan je de puurheid herontdekken van de menselijke ziel. De maskers vallen weg, en wat overblijft is de essentie van wie we werkelijk zijn. Het is alsof de dood de weg effent voor een ongefilterde expressie van onze emoties en een diepere verbinding met degenen die het dichtst bij ons staan.
De kracht van verbinding in leven en afscheid
Waarom wachten we tot het einde om de puurheid van ons hart te tonen? Waarom verstoppen we de liefde diep onder de oppervlakte van het leven, alleen om het pas te laten
stromen wanneer de tijd schaars wordt? Wat als we deze diepgang, deze ongefilterde uitwisseling van liefde, begrip en vergeving, zouden omarmen zonder te wachten op de
schaduw van het afscheid? Wat als we de tijd zouden bevriezen, niet door de dreiging van de dood, maar door de intentie van liefdevol en oprecht leven?
De dood herinnert ons eraan dat het nooit te laat is om de sluier te laten verdwijnen, om zonder terughoudendheid onze ware zelf te tonen. Stel je voor dat we niet wachten op de stille momenten van afscheid om onze liefde te uiten. Beeld je in dat we niet alleen bijeenkomen als de tijd lijkt stil te staan, maar actief de stroom van liefdevolle handelingen en oprechte woorden in beweging zetten. Wat als we zonder te wachten op de onvermijdelijke eindigheid van het leven bewust kiezen voor verbinding, nu en altijd?
Dit artikel is niet alleen een eerbetoon aan de kracht van verbinding in de schaduw van de dood, maar ook een uitnodiging om te reflecteren op hoe we, als levenden, een cultuur van liefde en diepgang kunnen creëren. De dood mag dan de sluier oplichten, maar het is aan ons om het licht van verbinding te verspreiden, elke dag, elk moment.
De "Saboteurs" onder de loep
De “Saboteurs” onder de loep
We saboteren onszelf met onze eigen sabotages en dan hebben we vaak ook nog een “favoriete” manier voor hoe we dit doen. Het gaat over sabotage, een onbewuste beweging waarmee we ons doel voorkomen om onszelf te verhinderen “gevaar” te lopen. Ingezet als zelfbescherming maar uit angst voor pijn of het onbekende.
De favoriete sabotagewijzen
Een favoriete manier van sabotage kan zijn om te bagatelliseren of te relativeren. Of…uitstelgedrag, eerst moet het huis nog spik en span, serie is nog niet af, eerst nog dit voordat…Of Druk druk druk kan er ook een zijn. Ja oké, je bent misschien heel druk, maar ben je ook druk met het juiste, met dat wat voor jou kloppend is. Of misschien ontplof je nogal snel of ga je huilen wanneer je onder druk staat in een discussie. De ander deinst naar achter. Ha en zo ben je “mooi” onder het gesprek vandaan gekomen. Het doel te saboteren is bereikt, maar blijkt een losse flodder.
Meesterlijke saboteurs: De Perfectionist, De Behager, De Denker, Het Slachtoffer
Er zijn er nog een aantal maar De Perfectionist, De Behager, De Denker en natuurlijk het Slachtoffer zijn voorbeelden van meesterlijke saboteurs. Die hebben impact. Hoe?
Nooit tevreden en een ongezonde behoefte aan orde en correctheid. Voor de Perfectionist is het nooit goed genoeg.
Je moet steeds helpen en behagen op die manier laat de Behager je vergeten op te komen voor je eigen behoeften.
Moeite om emoties te tonen of relaties te onderhouden. Zodra de emoties oplopen, denkt je Denker ik dacht het niet en wil je er zoveel mogelijk bij weg hebben.
Het Slachtoffer richt zich op zwaarte en pech. Het is een manier om aandacht te krijgen. Alleen niet de aandacht die bijdraagt aan zelfinzicht.
Dieperliggend patroon
En zo kunnen we nog een aantal saboteurs ontmantelen die zich meesterlijk vermommen. Wat ze allemaal met elkaar gemeen hebben is dat ze ons het zicht ontnemen op het dieperliggend patroon “ik mag mezelf niet laten zien”. Of slechts een deel, bijvoorbeeld alleen als je gehoorzaam bent of dat je jezelf alleen mag laten zien als je je best doet of als je tempo maakt, geen gevoelens toont, geen behoeften hebt of alleen als je sterk bent. Dit gaat terug naar onze kindertijd, maar als volwassene acteren we nog steeds op basis van het patroon. We sturen onbewust oa de Perfectionist en metgezellen de bühne op. Laten we nieuwsgierig kijken naar onze meesterlijke saboteurs en ons bewust worden van hun subtiele spel. Jezelf permissie geven jezelf te laten zien, je bent ook goed als je niet..
Een nieuwe auditieronde: uitdagingen voor de saboteurs
Laten we niet vergeten dat we zelf de regisseurs zijn. We zouden dus ook… deze saboteurs een welverdiend applaus kunnen geven en ze vriendelijk uitnodigen om het podium te verlaten. Tijd voor een nieuwe auditieronde. Hoe zou het zijn als we de Perfectionist kunnen uitdagen om te zien dat goed wél goed genoeg is. De Behager herinneren aan onze eigen behoeften en grenzen. De Denker uitnodigen om ruimte te geven aan onze emoties en relaties te omarmen. En het Slachtoffer transformeren in een held die kwetsbaarheid toont en verantwoordelijkheid neemt voor eigen geluk.
Alvast een staande ovatie voor jezelf!
Het “Spel” onder de loep
Het “Spel” onder de loep
Het is een zonnige dag en we zijn bij de plaatselijke padelclub. De tegenstanders zijn er klaar voor ik speel samen met een voormalig topsportster. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een sportieve pot padel. Bij het inslaan en missen van de eerste bal verwijt ik mezelf meteen al dat het moeilijker is dan ik dacht. Ik heb nog nooit eerder een padelracket vastgehouden maar ik verwacht van mezelf dat ik de sterren van de hemel speel. De lat uit het zicht de teleurstelling in aantocht. En zo geschiedde. Mijn grootste tegenstander niemand minder dan ikzelf. Schoudertjes lekker naar voren wegzakkend in frustratie, irritatie, boosheid, cynisme, teleurstelling. Het is een doffe ellende. Lang verhaal kort ik ging er niet beter door spelen en gezelligheid heb ik niet uitgestraald.
Het fenomeen eigen tegenstander zijn is mij echter niet onbekend dit gebeurde nog wel eens op de tennisbaan maar aangezien het de laatste jaren goed ging had ik eigenlijk een beetje aangenomen dat ik van dit fenomeen af was.
Door de lat zo uit het zicht te leggen geef ik mezelf bij voorbaat een onmogelijke opdracht die alleen maar tot teleurstelling kan leiden. Een pijnlijk opgezet plan. Dit vraagt om nader onderzoek.
Wat is het motief. Wat haal ik eruit om teleurgesteld te zijn in mezelf door zelfopgelegde onrealistische verwachtingen. Ik laat deze vraag een paar keer door me heen gaan dan kan ik niet teleurgesteld worden door anderen word ik niet afgewezen hoor ik mezelf antwoorden. Nieuwsgierig sta ik stil bij dit antwoord. Ook onderzoek ik het gevoel wat hangt aan de teleurstelling. Door contact te maken met dit gevoel krijgt het ruimte.
Uit angst afgewezen te worden wijs ik mezelf af. Op deze manier kan een ander het niet doen. Alsof zelfafwijzing minder pijnlijk is. Wat ik wilde is een leuke pot padel die vraagt om een vervolg. In plaats daarvan heb ik alles in werking gezet om het geen leuke pot te laten worden. Ik straal aan alle kanten Slachtoffer uit en ben volledig in mezelf gekeerd maar eigenlijk bedoel ik zullen we volgende week nog een keer want ik vind het zo leuk om samen sportief bezig te zijn. Lekker verwarrend voor iedereen.
Maar stel je eens voor… Het is een zonnige dag en ik ben klaar voor een pot padel. Al vanaf de eerste bal raak ik alles spot-on. Wat nou de lat ligt te hoog nee hoor staaltje zelfkennis. Ik laat iedereen alle hoeken van de baan zien. De enkele bal die terugkomt maak ik genadeloos af mijn maatje staat er voor spek en bonen bij. Ik speel de sterren van de hemel. Door mijn fabelachtige spel zet ik iedereen compleet in het hemd. Ik word steeds groter en zij steeds kleiner. Bravo.
Voor wie is dat leuk dan?! De kans op ‘volgende week nog een keer’ is verkeken. Fascinerend is het wel. Want in beide gevallen ben ik heel hard mijn best aan het doen om precies het tegenovergestelde te bereiken van wat ik wil.
Door zelfonderzoek sta ik nu met die kennis op de baan. Mocht het fenomeen toch een keer tevoorschijn komen dan weet ik dat ik mezelf gerust kan stellen. Er gaat helemaal niemand afgewezen worden. Wat wij gaan doen is een leuke wedstrijd spelen.
Iedereen kent de angst voor afwijzing. Ieder op zijn eigen manier en is zich daar niet altijd bewust van. Maar we vullen behoorijk veel tijd met geaccepteerd willen worden om maar niet buiten de “groep” te vallen. Zelfonderzoek naar de eigen verdedigingsmechanismen is nuttig hiermee kan je jezelf een hoop teleurstelling voorkomen.
De “Zin” onder de loep
De “zin” onder de loep
Voor de zoveelste avond op rij ben ik tot laat bezig geweest met het herschrijven van de teksten voor op mijn website. Het kost soms aardig wat tijd om tot een stukje tekst te komen. Wanneer ik dit eindelijk heb ben ik in staat het volledig om te gooien. Zin erbij zin eraf. Het moet goed. Ik ben er eindeloos zoet mee. Om vervolgens, ik ben de tijd inmiddels kwijt, tot de conclusie te komen dat het toch gewoon de eerste versie moet zijn.
Mijn computer staat uit. Ik wissel nog wat app verkeer uit met een vriend. Ik stuur hem dat ik weer bezig ben geweest voor de website en dat er maar geen einde aan lijkt te komen. Zijn reactie: Klein beetje perfectionisme? De vraag schud me wakker. Ai. Ik zat er midden in realiseer ik me. De angst voor afwijzing, is het wel goed genoeg, ben ik goed genoeg speelde ongemerkt mee.
Tijdens het schrijven van mijn blogs heb ik veel plezier. Mijn gedrag is misschien niet altijd even flatteus maar het werkt vaak toch ook op mijn lachspieren.
Maar tijdens het schrijven van de teksten voor de website gebeuren er hele andere dingen. Het moet opeens ergens aan voldoen. Zowel aan mijn eigen verwachtingen als die van de buitenwereld. Als ik sociale media, marketingtrainingen etc moet geloven dan moeten het pakkende teksten worden. Je moet de lezer in de eerste regel al meteen aan je weten te binden, je moet onderscheidend zijn, je moet jezelf verkopen, je moet de ander overtuigen dat ze geen leven hebben zonder jouw product of dienst, je moet. En het moet ook allemaal goed anders werkt het alsnog niet. Voor mij is het iets teveel van het moeten. Toch zit ik er op dat moment midden in en ik moet er aan mee doen. Anders hoor ik er niet (meer) bij. Alarmfase.
Wanneer het neigt naar dat ik tevreden ben met een tekst komt mijn innerlijke criticus onzichtbaar de hoek om en zegt het is te kinderachtig. Niet van intellectueel niveau. Het gaat wel erg over jou hé, een tikje narcistisch. Ik heb niet door dat het mijn innerlijke criticus is die hier spreekt omdat ik niet op dat momet kan zien dat het ondanks de verschillende “verpakkingen” steeds over hetzelfde gaat namelijk het risico op een afwijzing. De innerlijke criticus vermomd in Linda Perfectionista haalt alles uit de kast om dat te vermijden. Het moet perfect, en hoe lief bedoelt, dat werkt vernauwend.
Wat fijn dat er dan iemand is die kan helpen door de juiste vraag te stellen. En kleur bekent door te laten weten it takes one to know one. Ik realiseer me dat ik me heb laten meeslepen in perfectionisme. Op zich hoeft perfectionisme niet verkeerd te zijn wanneer je het inzet om verfijnd en kwalitatief werk af te leveren. Maar veelal slaan we erin door met als gevolg dat we onszelf constant onder druk zetten.
Daarom heb ik besloten dat mijn tekst voor de website voor nu goed genoeg is. Voldoe ik ermee aan de norm? Ik heb geen idee. Wat ik naar voren wil brengen is mijn passie voor dynamieken en mijn fascinatie voor gedrag en de dingen die we onszelf vertellen. Ik vind het boeiend hoe snel we ergens in kunnen schieten met alle gevolgen van dien.
In plaats van mijn teksten weg te zetten als kinderachtig, geen intellect en teveel over mij noem ik het speels, licht en kwetsbaar. En ja dat vindt Linda Perfectionista best een beetje spannend.
Wanneer ben jij in de ban van de perfectionist in jou?
De "Gedachtes" onder de loep
De Gedachtes onder de loep
What the HEcK is going on…
Ik loop over een terrein op weg naar de uitgang. Zodra ik de hoek omloop zie ik dat het hek dicht is. Mijn eerste gedachte is hm het hek is dicht ahh nee ik kan er niet door. Er is al een sensatie van hoop en vrees. Shit man ik zou echt balen als het op slot is. Wie doet nou dat hek dicht. Dit is wat zich allemaal al in mij afspeelt in pak ‘m beet 25 meter. Aangekomen zie ik dat het schuifje er af is. Blijkbaar is iemand me al voor geweest. Ik duw tegen het hek en deze gaat open.
Later op de dag zit ik met een aantal dames in gesprek. Mijn oog valt op het hek en ik deel mijn gedachtes die ik had toen ik in de ochtend richting het hek liep.
Joyce begint te lachen en zegt: Ik had precies hetzelfde! Bij mij schoten ook soortgelijke gedachtes door me heen. Maar toen ik aankwam zag ik dat ik het schuifje naar links kon doen. Heb alleen het hek weer dicht gedaan en het schuifje opengelaten
Serena hoor ik zeggen: ik wilde vanmorgen hardlopen maar toen ik zag dat het hek dicht was ben ik meteen weer omgedraaid. Je bent dus niet doorgelopen om te gaan kijken? Nee, ik dacht het hek is dicht. Klaar ik draai wel om.
Monica vult vervolgens aan: Ja ik hoorde van iemand dat het hek dicht was en nam dat meteen aan, dus nee ik ben niet eens die kant opgelopen.
Fascinerend toch! Eén hek tig gedachtes! Het gaat niet om goed of fout. Het kan alleen interessant zijn af en toe eens stil te staan bij welke neiging je hebt in onverwachte situaties. Welke gedachtes komen erop? Maar vooral leuk om te weten, vind ik dan, zijn ze waar. Geven ze je extra sjeu aan je leven of neem je ze veel te serieus.
Een beetje onschuldige drama op zijn tijd.. persoonlijk houd ik er wel van.. Ik kan af en toe al balen en half in de slachtofferrol hangen nog voordat ik daadwerkelijk hoef te balen. Verontwaardigd ook bijna dat iemand het in zijn hoofd haalt een hek te sluiten. Wie zet er nou bij de in- en uitgang een hek neer…dat verzin je toch niet. Vervolgens huppel ik vrolijk door het hek. Er is helemaal niks om van te balen. Het waren alleen maar gedachtes.
En als je stiekem toch al geen zin had om te gaan hardlopen dan kan deze aanpak best handig zijn. Hek dicht? Ik kan er “niks” aan doen..oké dan geen rondje. Mijn gedachtes checken?? No way straks moet ik me alsnog in het zweet werken.
Maar als gedachtes en aannames zorgen dat je niet de dingen doet die je wel graag wilt… Dan is het hek van de dam.