Ik had net een belangrijke beslissing genomen.
Een juiste beslissing.

Mijn lijf wist het, maar mijn hoofd dacht er nog even anders over.
Probeerde me vast te houden aan het oude.
“Het is niet aardig van je. Heb je het wel genoeg geprobeerd? En dat geld dan? Wat zullen mensen denken? Kun je dit eigenlijk wel maken?”

Ergens daaronder wist ik het wel: dit is mijn pad.

Toch voelde ik me sinds die keuze een beetje van slag.
Niet verdrietig. Niet blij. Meer… ontheemd.
Alsof mijn systeem nog even niet wist wat het moest met de ruimte die was ontstaan.

De Tankstation-test

En toen, alsof het universum me even wilde testen, stond ik bij het tankstation.
Het was druk, rommelig, traaaaag.
De dame voor me liep meerdere keren naar binnen en dan weer naar haar auto, ondertussen zat er nog geen druppel benzine in haar tank.

En ik… ik voelde mijn irritatie stijgen.
Mopperde tegen de wereld: “Kom op, hóe moeilijk kan tanken zijn!?”
Ik zat in de auto met opgetrokken schouders. Een kop op onweer, klaar om te ontploffen.
Volledig in gevecht met… tja, wat eigenlijk?

Het spekkie-moment

Toen ik eenmaal binnen stond om af te rekenen, keek de man achter de balie me vriendelijk aan.
Hij glimlachte, knikte begripvol, en gaf me een spekkie in een cellofaantje.

Ik keek naar dat ding in mijn hand.
En ergens tussen frustratie en verbazing door moest ik lachen.
Voelde me even een kleuter. Misschien omdat ik me ook een beetje zo gedroeg?
Een overprikkelde, vermoeide en opstandige kleuter die verandering niet leuk vindt, op weg naar volwassenwording.

De moraal van het spekkie

Verandering, zelfs als het klopt, voelt niet altijd meteen helemaal lekker comfi.
Het zenuwstelsel kent nog geen onderscheid tussen “gevaar” en “nieuw”.
Dus waar je hart zegt: “Goed gedaan, dit was nodig! Wat moedig, chapeau!”
roept de rest nog even: “Wat gebeurt hier?!”

Die onrust, dat meutelige, dat onbestemde gevoel…
dat ís het proces.
Niet het teken dat je iets verkeerd doet,
maar juist dat er iets in beweging komt.

Soms is onrust gewoon een groeispurt in vermomming.
En krijg je geen applaus… maar een spekkie.