Een cliënt zei laatst: “Ik weet wat ik nu heb, ook al maakt het me niet gelukkig. Het nieuwe ken ik niet.”

En daar zat hij dan. Vast.
In iets wat niet werkte, maar wel vertrouwd voelde.

Vast in vertrouwd ongemak

We doen het allemaal.
We blijven te lang in een baan die leeg voelt.
In een relatie waar de vonken en vuur inmiddels een waakvlammetje is geworden.
Of in patronen die we allang doorzien, maar tja… ze zijn wel lekker voorspelbaar.

Het oude is bekend.
Je weet waar de irritaties zitten, je kent het ritme, je kunt het op de automatische piloot leven.
En eerlijk is eerlijk:
het is vermoeiend, maar het is wel comfortabel vermoeiend. Gaap gaap.

Het oude versus het nieuwe

Het nieuwe daarentegen?
Dat is eng. Onzeker. Onhandig.
Je weet niet waar je aan toe bent, of het beter wordt, of je straks spijt krijgt.

Uitstellen, uitstellen…

Dus zeggen we:
“Nu is niet het juiste moment.” (Wanneer wel? 18 mei 2028?)
“Ik moet er nog even over nadenken.” (Hoeveel rondjes had je in gedachten?)
“Misschien verandert het vanzelf.” (Ja hoor, simsalabim.)

Vasthouden is ook een keuze

We willen vaak wel veranderen, maar niet de consequenties van verandering.
We willen ons beter voelen, zonder iets los te laten.
We willen een nieuw hoofdstuk, maar het oude boek liever niet dichtdoen.
En dat mag! Zolang je eerlijk bent over wat je kiest.
Want vasthouden is óók een keuze.
Een keuze voor zekerheid, voor controle, voor wat je al kent.
Alleen… zekerheid is soms gewoon een chic woord voor angst.

Het onbekende: onbemind… of misschien juist een schat?

De paradox is: in dat onbekende, dat we zo vermijden, zit vaak precies wat we zoeken.
Ruimte. Rust. Nieuwe energie.
Maar je vindt het pas als je ophoudt met vasthouden aan wat je niet meer dient.

Kies jij voor het oude, of ga je ontdekken wat het nieuwe voor jou kan betekenen?